غلامحسین ساعدی و برادرش مطبی داشتند که از بسیاری از بیماران کم‌بضاعت پولی نمی‌گرفتند؛ کاری که حتی برای #ساعدی…

محمدعلی ناظری غلامحسین ساعدی و برادرش مطبی داشتند که از بسیاری از بیماران کم‌بضاعت پولی نمی‌گرفتند؛ کاری که حتی برای #ساعدی دردسرهایی با ساواک ایجاد کرده بود.
آنها جعبه‌ای شیشه‌ای در مطب گذاشته بودند تا هرکس توانست، مبلغی در آن بگذارد.
روزی پیرزنی که توان خرید داروهایش را نداشت، با اشاره ساعدی از همان جعبه پول برداشت. هنگام خروج، دستش را به آسمان بلند کرد و دعا کرد:
«خدایا! به عمر و عزت #شاهنشاه ما بیفزا!»
گاهی یک کار خوب، به نام کس دیگری نوشته می‌شود.
برای من هم بارها پیش آمده که کاری که عامل اصلی‌اش بوده‌ام، به نام شخص دیگری ثبت شده؛ حتی گاهی همان فرد بابت آن کار تشویق هم شده است.
اوایل، خیلی ناراحت می‌شدم.
سخت است وقتی برای کاری وقت می‌گذاری، مسئولیتش را می‌پذیری، مشکلاتش را حل می‌کنی و در نهایت، نام شخص دیگری کنار نتیجه قرار می‌گیرد.
اما به مرور به یک نگاه متفاوت رسیدم:
شاید همیشه مهم نباشد چه کسی تشویق می‌شود؛ مهم این است که #کار جلو برود و #تیم به موفقیت برسد.
البته این به معنی بی‌اهمیت بودن دیده‌شدن و قدردانی نیست. در یک سازمان سالم، سهم افراد باید دیده و به‌درستی شناخته شود.
اما اگر قرار باشد هر بار که سهم ما دیده نشد، انگیزه‌مان را از دست بدهیم، بخش بزرگی از انرژی‌مان را صرف چیزی کرده‌ایم که لزوماً در کنترل ما نیست.
گاهی باید از خودمان بپرسیم:
من برای دیده‌شدن کار می‌کنم یا برای ساختن یک نتیجه خوب؟
شاید جواب این سؤال، نگاه ما را به خیلی از اتفاقات محیط کار تغییر دهد.